Het eenzame wintervogeltje in het Beeckestijnpark
terwijl de trein langzaam voorbij dendert,
En iemand stiekem een sigaretje rookt op het perron.
Zijn veertjes rillen in de scherpe wind,
een klein grijs bolletje tussen kale takken.
Het fluit een dunne, bibberende noot
die verloren gaat in het metalen geraas.
De wagons glijden als donkere schaduwen,
warm licht achter beslagen ramen,
mensen die praten of lezen
zonder te weten dat hier een hartje klopt
zo klein, zo koud, zo alleen.
En toch blijft het zingen, steeds maar weer opnieuw
tegen de winter, tegen de vaart der wereld,
een minuscuul liedje van volhouden
dat niemand hoort of ziet
behalve de sneeuw en ik.
Henk Dekkers
2026
4 opmerkingen:
Zeer gevoelsvol en mooi gedicht Henk.
Dank je wel André, fijne Vrijdag voor je.
Wat een prachtig gedicht Henk.
Dank je wel Miekie
Een reactie posten